Θυμάμαι κάποτε..

..εκείνο το συναίσθημα το παιδικό, το παλιό. Θυμάστε όταν την επόμενη μέρα θα πηγαίναμε εκδρομή με το σχολείο, για παράδειγμα; Από το overdose ευτυχίας δεν μπορούσα να κλείσω μάτι! Καθόμουν, που λέτε, σήμερα στο μπαλκονάκι μου και πίνοντας τον εξαιρετικό καφέ που έφτιαξα, αγναντεύοντας το γκρίζο της σημερινής μέρας, μου ήρθε στην καρδιά αυτό το συναίσθημα. Αυτό της πεταλούδας που χορεύει στο στομάχι σου όταν κάτι εκπληκτικό πρόκειται να συμβεί. Θυμάμαι όταν κάποια Σαββατοκύριακα πηγαίναμε με τους γονείς μου βόλτα και πάντα μα πάντα! σταματούσαμε στο φούρνο εκεί κοντά στην παλιά οσία ξένη και μου έπαιρναν πιροσκί λουκάνικο! Ε τι να πω! Βασιλικό γεύμα! Αλήθεια, ακόμα το θυμάμαι! Μου έχει λείψει, ρε γαμώτο, αυτό το συναίσθημα.. Θέλω πεταλούδες να χορέψουν στο στομάχι μου! Να έχω κάτι να περιμένω, κάτι που να με ρίξει νοκ αουτ από το προαναφερθέν overdose! Δεν θέλω να είμαι αχάριστη κόλας, έχω πράγματα να περιμένω, αλλά δεν ξέρω που στα κομμάτια να βρω αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Ίσως μου φταίει που μεγάλωσα και μου λείπει να είμαι λιγάκι παιδί.. δεν ξέρω. Δε θέλω να οργανώνω τα πάντα πια στη ζωή μου, δε θέλω να προγραμματίζομαι σαν ρομποτάκι στις πράξεις μου, στα λόγια μου, δε θέλω να ξέρω τι θα ακούσω στο τηλέφωνο, δε θέλω να ξέρουν τι θα ακούσουν από μένα στο τηλέφωνο, δε θέλω να σηκωθώ στις εφτά, να γυρίσω στις πέντε, να φάω, να κάνω μπάνιο, να κοιμηθώ και φτού κι απ'την αρχή. Θέλω λίγο αυθορμητισμό! Θέλω λίγο κάτι διαφορετικό! Τι; Ιδέα δεν έχω, μα το θέλω, το θέλω το θέλω!

ΟΥΦ! ωραία, αρκετά παιδί ήμουν για σήμερα..!

Εσύ να κάτσεις εκει..